تبلیغات
دنیای من - مطالب ابر بستن زخم
 
دنیای من
من+تو
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : فتانه آذربایجانی
نظرسنجی
رسانه ی مورد اعتماد شما؟








آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
یکشنبه 8 اردیبهشت 1392 :: نویسنده : فتانه آذربایجانی

 

ترمیم زخم

بخیه‌ها
نخ بخیهٔ ایده‌آل باید قابل انعطاف و محکم باشد، باید به‌راحتى گره خورده، گره آن باز نشود. چنین نخى نباید واکنش بافتى را برانگیزد یا کانون عفونت شود.
سیم‌هاى از جنس استیل ضد زنگ از نظر ایمونولوژیک خنثى بوده، براى مدت زیادى استحکام دارند. گره زدن آنها مشکل است و ممکن است لازم باشد بعد از جراحى به‌علت دردناک بودن خارج شوند. باکترى را روى خود جا نمى‌دهند و مى‌توان آنها را در صورت لزوم در زخم‌هاى در حال گرانولاسیون استفاده کرد. سطح آنها بدون ایجاد آبسه از بافت گرانولاسیون پوشیده مى‌شود.
سیلک یک پروتئین حیوانى است ولى در بافت‌هاى انسانى نسبتاً واکنشى ایجاد نمى‌کنند. به‌علت سادگى کار کردن با آن، زیاد استفاده مى‌شود. با گذشت زمان طولانى استحکام خود را از دست مى‌دهد و براى بخیه‌زدن شریان‌ها در گرافت‌هاى پلاستیک یا جایگزین کردن دریچه‌هاى مصنوعى قلب مناسب نمى‌باشد. نخ‌هاى ابریشمى چند رشته‌اى بوده، محیط رشد مناسبى براى باکترى‌ها مى‌باشند. گاهى بخیه ابریشمى کانون آبسه‌هاى کوچکى مى‌شوند که از پوست عبور کرده، سینوس‌هاى کوچکى ایجاد مى‌کنند که بهبود نمى‌یابند، مگر بخیه خارج شود.
کاتگوت (ساخته شده از زیر مخاط رودهٔ گاو) قابل جذب مى‌باشد ولى زمان جذب آن بسیار معتبر است. این نخ واکنش التهابى قابل توجهى را برمى‌انگیزد و مى‌تواند ایجاد عفونت کند، هم‌چنین به‌سرعت و به‌صورت غیرقابل پیش‌بینی، در روده و زخم‌هاى عفونى که داراى محیط اسیدى و هیدرولیز آنزیمى مى‌باشند، استحکام خود را از دست مى‌دهد. اخیراً مورد استفاده کمى براى کاتگوت وجود دارد.
بخیه‌هاى غیرقابل جذب صناعى عموماً از نظر ایمونولوژیک خنثى مى‌باشند، نسبت به سیم مدت بیشترى استحکام خود را حفظ مى‌کنند، در هر حال کارکردن با آنها مانند سیلک آسان نیست و باید حداقل ۴ بار گره زده شوند که نتیجهٔ آن ورود بیشتر اجسام خارجى مى‌باشد. بخیه‌هاى پلاستیک چند رشته‌اى همانند سیلک تمایل به عفونى شدن و سرباز کردن به پوست دارند. نخ پلاستیک تک‌رشته‌ای، مانند سیم فلزى باکترى‌ها را در خود جاى نمى‌دهد ولى گره زدن آن مشکل است. در جراحى‌هاى قلب و عروق، به‌علت غیرقابل جذب بودن بخیه‌هاى پلاستیکی، از آنها استفاده مى‌شود. آناستوموزهائى که بر گرافت‌هاى عروقى مصنوعى انجام مى‌شوند، مطلقاض به استحکام بخیه‌ها وابسته مى‌باشند؛ بنابراین استفاده از بخیه‌هاى قابل جذب مى‌تواند باعث ایجاد آنوریسم شود.
نخ‌هاى قابل جذب صناعى محکم بوده، کاهش قدرت کششى آنها قابل پیش‌بینى است. این نخ‌ها واکنش التهابى ناچیزى ایجاد مى‌‌کنند و مى‌توانند در جراحى‌هاى دستگاه گوارش، اورولوژى و زنان بسیار مفید واقع شوند. در مقایسه با کاتگوت، پلى‌گلیکولیک اسید و پلى‌گلاکتین در آناستوموزهاى گوارشی، براى مدت طولانى‌ترى قدرت کششى خود را حفظ مى‌کنند.
چسب‌ها براى بستن زخم‌هاى تمیز یا آلوده انتخابى هستند، و به‌علت ارتباط ندادن سطح پوست به فضاى مردهٔ زخم و درنتیجه ممانعت از ورود اجسام خارجی، احتمال عفونت را به حداقل مى‌رسانند. نمى‌توان از چسب در زخم‌هاى در حال خونریزى یا داراى سطوح ناصاف (مانند زخم‌هاى پریتوئن) استفاده کرد.
منگنه‌ها (staples)، چه مورد استفاده داخلى داشته باشند، چه براى بستن پوست به‌کار روند، غالباً از جنس آلیاژ استیل - تانتالوم مى‌باشند که واکنش بافتى کمى را برمى‌انگیزند.
مواد قابل کاشت
دو خصوصیت مهم براى پروتز خوب عبارتند از: سازگارى زیستى و ساختارى که قابل قراردادن در بافت باشد. واکنش التهابى در برابر مواد خارجى شامل مکانیسم‌هاى ایمنى اختصاصى و غیراختصاصى مى‌باشد. سلول‌هاى تک‌هسته‌اى - که بخش اصلى بافت التهابى هستند - پاسخى را هدایت مى‌کنند که باعث ایجاد یک کپسول فیبرو مى‌شود، ایجاد چنین پاسخى مى‌تواند در تعویض مفصل قابل قبول باشد، ولى ممکن است نتیجه عمل جراحى ترمیمى پستان را شدیداً خراب کند.
زخم‌هاى بستر و سایر زخم‌هاى مزمن
زخم بستر
زخم بستر یک عارضه ناراحت‌کنندهٔ بى‌حرکت‌شدن بوده، به‌علت فشارى که در طولانى مدت باعث خونرسانى به‌ بافت مى‌گردد ایجاد مى‌شود. علاوه بر این تزریقاتت تحریک‌کننده یا آلوده، و تماسل طول کشیده با رطوبت، ادرار و مدفوع نیز نقش مهمى در ایجاد این زخم‌ها دارند. اکثر بیماران دچار این زخم‌ها دچار سوءتغذیه نیز مى‌باشند. زخم‌هاى فشارى در معتادانى که دوز بیش از حد مصرف کرده، به مدت طولانى بى‌حرکت باقى مى‌مانند نیز دیده مى‌شوند. زخم‌ها از نظر عمق متفاوت بوده، معمولاً از پوست به‌سوى نقطهٔ فشار استخوانى مانند تروکانتر بزرگ یا ساکروم گسترش مى‌یابند.
مى‌توان از ایجاد اکثر این زخم‌ها جلوگیرى کرد. زخم‌هائى که در بیمارستان ایجاد مى‌شوند، تقریباً همیشه نتیجه پرستارى و مراقبت ناکافى مى‌باشند. درمان معمولاً مشکل بوده، نیاز به زمان طولانى دارد. اولین مرحله مهم برش دادن و درناژ فضاهاى عفونى یا بافت‌هاى نکروتیک مى‌باشد. پس بافت مرده تا جائى که سطوح زنده و داراى بافت گرانولاسیون ظاهر گردند، دبرید مى‌شوند. پس از این، بسیارى از زخم‌ها خود به‌خود خوب مى‌شوند.
ممکن است لازم باشد نقص ایجادشده با انتقال بافت ضخیم پر عروق به ناحیه ترمیم شود. اگر عفونت مزمن با نقص قابل ملاحظهٔ بافتى همراه شود، درمان انتخابی، استفاده از فلاپ عضلانى - پوستى مى‌باشد.
زخم‌هاى مزمن
زخم‌هاى مزمن ترمیم نیافته، به‌خصوص در اندام تحتانى در بیمارى‌هاى عروقی، ایمونولوژیک و عصبى شایع مى‌باشند. زخم‌هاى وریدی، که بیشتر در سمت مدیال قسمت تحتانى پا یافت مى‌شوند، نشان‌دهندهٔ خونرسانى ضعیف و نشت پلاسما از عروق به داخل بافت مى‌باشند.
بهترین درمان زخم‌هاى شریانى یا ایسکمیک که بیشتر در سمت لترال پاشنه یا پا قرار دارند، واسکولاریزاسیون مجدد مى‌باشد. فشار بالاى اکسیژن با فراهم کردن منبع موقت اکسیژن و القاء آنژیوژنز، در مواقعى که واسکولاریزاسیون مجدد امکان‌پذیر نباشد، راه مؤثر، گرچه گرانى است.
در پیودرما گانگرنوزوم، التهاب گرانولوماتو، احتمالاً با مکانیسمى که سایتوکین در آن دخیل است، باعث تخریب پوست و زیرجلد مى‌شود. چنین زخم‌هائى با بیمار التهابى روده و انواع خاصى از آرتریت و کندریت ارتباط دارند. کورتیکوستروئیدها یا سایر داروهاى ضدالتهابى مى‌توانند مؤثر باشند. هم‌چنین کورتیکواستروئیدهاى ضدالتهابى مى‌توانند با جلوگیرى از آزاد شدن سیتوکین‌ها ترمیم را بهبود بخشند. تجویز ویتامین A به‌صورت پماد یا سیستمیک مکانیسم التهابى را فعال کرده، باعث ترمیم ضایعات مى‌گردد.
اصل اول در برخود با زخم‌هاى مزمن، تشخیص و درمان اشکال اولیه در گردش خون مى‌باشد، و اصل دوم این است که هرگز به زخم‌هاى باز اجازهٔ خشک شدن داده نشود (با استفاده از پانسمان مرطوب). پانسمان مرطوب در کاهش درد نیز مؤثر است. سومین مورد، کنترل عفونت توسط آنتى‌بیوتیک سیستمیک مى‌باشد. اصل چهارم عبارت است از توجه به این نکته که بافت داراى اسکار مزمن معمولاً خونرسانى ضعیف دارد. دبریدمان بافت ناسالم و سپس استفاده از گرافت پوستى ممکن است براى ترمیم کردن لازم باشند.
تکنیک جراحى
تکنیک صحیح جراحی، مهم‌ترین راه دست‌یابى به ترمیم ایده‌آل پس از جراحى مى‌باشد.
بستن زخم
بستن محکم بافت باعث اختناق آن و ایجاد هرنى و عفونت مى‌گردد.
معمول‌ترین علل تکنیکى گسستگى عبارتند از: عفونت و بخیه‌هاى شدیداً محکم.
در تمام موارد بستن زخم، باید هم‌چنان که بخیه‌ها تا حد امکان از هم فاصله دارند، دو لبه بافت را تا جاى ممکن به‌هم نزدیک نمایند. بخیه‌هائى که خیلى محکم یا خیلى نزدیک به‌هم باشند، خونرسانى زخم را مختل مى‌کنند.
مراقبت بعد از عمل
خونرسانى ناکافى به بافت و نرسیدن اکسیژن به زخم در دوران بعد از جراحی، مقاومت میزان را کاهش مى‌دهند. برون‌ده ادراری، فشار ورید مرکزی، فشار گوه‌اى و غیره همگى اندکس‌هاى ضعیفیى مى‌باشند. سرعت بازگشت خون در مویرگ‌ها (به‌طور طبیعى کمتر از ۵/۱ ثانیه در پیشانى یا ۵ ثانیه در زانو)، تشنگی، و تغییرات وضعیتى در علائم حیاتی، شاخص‌هاى بهترى هستند. هیپوترمى بالقوه قادر به ایجاد انقباض عروقى است و باید تصحیح شود.
به‌طور خلاصه مراقبت از زخم بعد از جراحی، هم‌چنین شامل تمیز کردن، حفاظت در برابر تروما و حداکثر حمایت از بیمار مى‌باشد.
مراقبت از زخم بعد از جراحى عبارت است از: تغذیه، حجم خون و اکسیژناسیون.





نوع مطلب :
برچسب ها : ترمیم زخم، بخیه، مراقبت بعد از عمل، زخم بستر، بستن زخم، زخم های مزمن،
لینک های مرتبط :